Hallo lezers,
Ik ben begonnen met roken op mijn 12e. Ik deed denk ik een week met een pakje. Zo rond mijn 18e was ik echt verslaafd. Een half pakje tot een pakje per dag. Nu, op mijn 28e levensjaar, ben ik nu 5 dagen en 7 uren geleden gestopt met roken. Het lijkt al veel langer! Geen idee of dit nu een positief of negatief gegeven is. En eigenlijk maakt dat ook niet uit, want het feit blijft dat ik niet meer rook hedendaags!
Om eerlijk te zeggen gaat het best ok met me! Ik heb ongetwijfeld het gevoel dat ik iets mis en zou het liefst een kop koffie halen en buiten een peuk roken. Maar voor 100% zeker dat ik dit niet ga doen. Dat ik me nu niet meer een vieze verslaafde voel weegt voor mij veel zwaarder dan dat heerlijke peukie. Ik weet zeker dat ie me lekker zal smaken maar dat ik zo'n hekel aan mezelf zal hebben dat ik het er niet voor over heb!
Ik vind het niet eens stinken. In de vijf dagen dat ik gestopt ben heb ik al een paar keer met rokers omringd geweest. Kun je nagaan. In mijn bijzijn, vanaf een halve meter, zijn mijn lievelingssigaretten gerookt. Ik heb het 5 keer moeilijk gehad en heb me daarom maar vergrepen aan de dropjes met wijn (gatver wat een combi).. De volgende dag werd ik wakker. Zonder de befaamde rookkater, want ik had in een avondje, van 7 tot 12, gemakkelijk 15 sigaretten soldaat kunnen maken. 3 Sigaretten per uur! Easy, ik zou mijn hand er niet voor omdraaien!
Ik ben 2 keer eerder gestopt geweest. De eerste keer noodgedwongen, ongeveer 3 jaar geleden. Vanwege het verwijderen van een verstandskies waarop complicaties volgden. 1,5 week geen sigaretten. Ik kon er niet eens aan denken, zoveel pijn had ik. Na 1,5 week was de pijn was nog niet verdwenen of ik had al een Kentje van mijn moeder te pakken. Ik kan me herinneren dat dat de eerste keer was sinds jaren dat ik weer de originele smaak van de sigaret proefde. Zoals niet rokers ze vies zouden vinden. Zo als ze écht smaken. Zoals ze proefden toen ik een jaar of 14 was, naar rook en naar peuken in een asbak. Niet lekker. En helemaal niet naar dat lekkere smaakje dat ik dagelijks in mijn mond had gehad tot aan de dag dat mijn verstandskies werd verwijderd. Dat zoetige, hartige, verslavende smaakje? Ik proefde het niet meer.. Ongelooflijk maar waar, na 2 sigaretten kwam de oude zoete smaak weer terug en ik rookte weer vrolijk door. Ik wilde niet stoppen, ik vond roken leuk en fijn! Ik was gewoon een roker.
De tweede keer dat ik stopte, is augustus 2007. Op mijn 27e. De grote fout die ik maakte waren mijn beweegredenen. Ik had een vriendje die niet rookte en vond het een ontzettend dure hobby geworden. Een ander + geld. Tel daarbij op een vakantie met 3 rokende vriendinnen en je hangt. Maar IK WILDE WEL stoppen! Ik wist alleen niet waarom. Ik voelde me zielig en had het idee dat me iets ontnomen was. Mijn beste vriend de sigaret! Waarom MOCHT ik niet meer roken. En van wie? Boos zijn op je vriend, een dikke bonus op je werk krijgen en je hebt weer genoeg redenen hoor om te roken. Poging mislukt. En een heerlijke vakantie gehad, genoten van alle sigaretten die ik had gerookt.
Vanaf stoppoging 2, bleef er een ontevreden gevoel. Zo vanaf de kerst die daarop volgde tot aan vorige week is er bijna geen dag voorbij gegaan dat ik graag wilde stoppen. Geen dag voorbij waarin ik bij iedere sigaret die ik om 11 uur savonds uitmaakte hoopte dat het de laatste was. Ik gesprekken met mezelf voerde, in de spiegel of gewoon in mijn hoofd, en mezelf de vraag stelde waarom morgen geen goede dag zou zijn om te stoppen. Ik dan hoopte dat er een wonder in mijn slaap zou gebeuren en ik verlost zou zijn van de sigaret. Maar serieus, iedere ochtend genoot ik zo intens van die eerste sigaret met een kopje koffie. En de tweede sigaret, daar genoot ik ook van. Maar gaandeweg de dag, ongeveer 10 tot 15 sigaretten verder, werd ik treurig en pessimistisch. Ik walgde van mezelf! Een uur in de auto, ik kon zo 5 sigaretten wegpaffen. Ik kon die rookadem niet eens wegpoetsen. Mijn haar stonk ALTIJD. Zo aan het eind van iedere dag werd duidelijk dat ik helemaal niet wilde roken. Dat ik er wéér was ingetrapt die dag. Dat ik weer een hekel had aan mezelf. En dat ik de volgende dag echt zou stoppen. Of minderen. Of stoppen. Een vicieuze cirkel.
Afgelopen zaterdagnacht, tijdens het stappen sprak ik met een exroker die ontzettend blij was niet meer te roken. Geen hypocriete exroker. Hij vond sigaretten helemaal niet vies. Maar zichzelf wel als hij rookte! Net als ik. En ondertussen pafte ik de ene sigaret weg na de andere. Ik werd er licht van in mijn hoofd. Thuisgekomen besloot ik dat ik niet meer kon. Ik kon het niet meer aan nog een dag te roken, mezelf me voor de gek te houden. Morgen ging ik geen sigaretten meer kopen en de dag doorkomen. Ik zou het gewoon proberen. Dag voor dag. Iedere dag is er eentje. En gewoon niet meer roken. Gestopt. Punt!
En nu is het dus anders als de vorige stoppoging. Ik voel mezelf helemaal niet zielig. Zo vaag. Ik heb niet het idee dat me iets is afgenomen. Dat ik mijn troost kwijt ben. Ik smacht ook niet naar een sigaret. Het lijkt me wel lekker, dat wel. Maar gaande weg dit jaar ben ik roken gaan associeren met een negatief zelfbeeld. Als ik aan een sigaretje denk, denk ik eerst: mmm lekker! Meteen daarna volgt en connanade aan zelfkastijging en vervloeking en walging. Dan zie ik mezelf voor de tv, 5 sigaretten achter elkaar oproken. Mezelf weer in de file, paffend uit het raam. Of dan zie ik mezelf in de COPD reclame met zo'n doorgerookte kop. Brrr. Ja want ik zou een goede kans maken gezien de leeftijd waarop ik ben begonnen en het aantal sigaretten dat ik rookte.
Ik ben me ook bewust van het feit dat ik rokers én sigaretten nooit smerig zal vinden. Ondanks het feit dat ik mensen soms vind stinken uit hun mond en een volle asbak niet echt een smakelijk aroma heeft. Ik vond alleen mezelf een viezerik. Nee. Ik VIND mezelf een viezerik, zwakkeling, een niet houdenvanmezelfhater als ik rook. That's it. Niet die sigaret, niet de rook. Niet de rokende vriend of vriendin.. Alleen ik ben vies en zwak als ik rook.
Ik ben niet bang dat bij mij continue COPD taferelen opdoemen als mijn vrienden met zijn allen bij elkaar zitten om te roken. Dat ik een anti-roker word. Komop zeg, ik hoef er niet in te slapen. Die paar uur.. Get real. Dat kan ik heus wel handelen!
Nou, ik ben benieuwd wat de komende tijd me gaat bieden. Dat de liefde voor mezelf altijd zwaarder zal wegen dan dat korte genot van 1 eerste sigaret. De tijd zal het leren, dit wordt vervolgd.
Ciao!
